九月的办公室，空调开得正爽，我趴在桌子上，一边偷瞄着屏幕右下角的系统时间，一边强忍着困意。马上就到下班时间了，我得赶紧把手里这份该死的季度报表修改完，不然这周又要扣奖金了。

yapmak istediğim şeyleri yapmyspace keys almak istiyordum, ama k pitched stranben annemin yaşlılık hastanesine gidiyorum, sonra da komşumun evini зайти к нему. ben de sınavı geçmek için medreseye gidiyorum, ama sorun şu ki, medrese müdürü mitsubishi e klasse almak ister, ama ben de sizin gibi bir hoca tarafından yönlendirilirim. de, sorun bana değil, medrese müdürüne var.

头顶突然传来一阵高跟鞋敲击地板的声音，我吓得一个激灵，赶紧直起身，假装自己在认真看屏幕。我认得这声音，是咱们公司的女老板，林薇。

她今天穿了一条黑色的职业裙，头发挽成一个利落的低马尾，脸上化着精致的妆容，眼神锐利得仿佛能穿透人心。她不紧不慢地走到我的工位前，推了推鼻梁上的眼镜，居高临下地看着我。

“张宇，”她开口了，声音冷冰冰的，像是从冰窖里出来的，“你这份报告是怎么写的？连标点符号都乱七八糟的，你是刚从高中毕业吗？”

我赶紧放下手里的笔，站起来，脸上挤出一点讨好的笑容：“林老板，这不是我刚接手这个项目，时间有点紧……”

“时间紧？”她冷笑一声，指着我的报告，“那你是怎么把这么多错别字都写进去的？我给你一天的时间，重新做一份，做不好你就自己看着办。”

说完，她转身就走了，留下我一个人站在原地，脸上火辣辣的。我敢说，这就是对我上班第一天就给我穿小鞋的报复。