春桃的话像根针，扎得林晓心里直发毛。她那眼神，躲闪得厉害，嘴角那点笑意更像是硬挤出来的。林晓 جنبه رأی ریخت، سرش را کمی تکان داد. "春桃，你跟阿牛，最近怎么样？" پرسید، سعی کرد صدایش را ازش بلند و شاد کنند.

春桃的头埋得更低了، اما探访هامان را تکمیل کرد: "أنتم، خوبید؟" بررسی کرد زیر لب، نگاهش را از زمین دور کرد. این نشان بود که هنوز سخت بالا نیاید.

林晓 شناخته بود که همینجوری ادامه نمی‌دهد. مکثی کرد و سپس با صدایی آرام‌تر گفت: "ببین، این روسپی‌خانه..." خنثی کرد و لبخندی زد که بیشتر شبیه محترمانه بود تا حرف زدن. "توی این شهر شناخته شده است، چیزی که شبیه به آن وجود دارد. اما من..." او مکث کرد و ردیف دندان‌اش را چسباند.

春桃 به‌طور تصادفی نگاهش کرد و باور کرد که او می‌خواهد داستانش را بگویید. "اما شما گفته بودید..." شروع کرد، اما حرفش را دوباره قطع کرد و از سکوت چشم‌پوشی کرد.

林晓 پاسخ داد: "من گفتم نمی‌توانم آن را تأیید کنم. اما شما می‌دانید که چگونه این را به خاطرم بیاورید. عبارات را به یاد می‌آورید، اما نمی‌توانید یافته‌های خود را توضیح دهید. با این حال، نمی‌توانم چند نفر را بردارم."

春桃 به‌طور تصادفی نگاهش کرد، باور کرد که او کمی از داستانش حرف می‌زند. "چیزی که نمی‌توانید..." شروع کرد، اما حرفش را دوباره قطع کرد و از سکوت چشم‌پوشی کرد.