得，咱这就往下写。瓢泼大雨砸下来那会儿，梁浅程正愁眉苦脸地往教学楼走。期末考试周，各科老师那叫一个狠，课件、习题、熬夜成了家常便饭。她抱着一摞比她还高的书，感觉自己像个人形书架，脚都快挪不动了。“哎呀，这雨……真他娘的大。”梁浅程小声骂了一句，μπกมีรู้สึกอายุใหม่ต้องหนีรักษาตัวเองหาทางหนีไปก่อนที่จะถูกน้ำซัดตกเป็นฟรีสไตล์กิ่งก้านตามฝากกันทางลมและอากาศเนื่องจากตัวเองอยู่ในกายการขนส่งทางบกที่เสี่ยงต่อภัยคุกคามเนื่องจากสภาพอากาศที่อันตรายเช่นนี้จะทำให้การเดินทางทางบกเพิ่มขึ้นในความเสี่ยงและความเสี่ยงเนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เกี่ยวกับความเสี่ยงของการเดินทางในสภาพอากาศที่แสนร้ายแรงที่ทำให้ต้องหาทางหนีเพื่อปกป้องตัวเอง”

刚拐进教学楼门口，一阵冷风裹挟着雨点灌进来，梁浅程打了个寒颤。“真倒霉，第一个教室在五楼，还得上这么多台阶。”她嘟囔着，扶着书往楼梯口走。正想着要不要冲 дождุ 的时候，眼角余光瞥见个身影从楼梯拐角处转过来。

那男生穿着件白衬衫，头发湿漉漉地贴在额头，手里还拎着个书包。虽然看不清脸，但那挺拔的背影，梁浅程有点眼熟。“等等……”她下意识喊了一声。

男生脚步顿住，转过身来。灯光下，那张脸俊得能掐出水来，薄唇紧抿，眼神清冷得像座冰山。“梁浅程？”他声音低沉浑厚，带着点莫名的压迫感。

梁浅程被他看得有点不自在，小声点头。“博衍，我……”

“雨挺大。